Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2007

Counting Down...

Σε δύο ώρες και 42 λεπτά περιμένω το λεωφορείο για αεροδρόμιο. Θα είναι 4 το πρωί - Pacific Time. Λογικά, μετά από 26-27 ώρες θα πρέπει να απολαμβάνω μια τσιπούρα αλανιάρα, ελπίζω με τη συνοδεία πατατοσαλάτας, μελιτζανοσαλάτας, ή κάτι σχετικό. Βρίσκομαι μερικώς υπό την επίρροια αλκοόλ, και το τελευταίο ίσως post για το 2007 έχει ως κύριο σκοπό να ξοδευτούν κάποια λεπτά από τις 2 και 40 πλέον...
Το Σαββατοκύριακο πέρασε πολύ ωραία. Ξεκίνησε Παρασκευή βράδυ με αγώνα Golden State Warriors - L.A. Lakers. Εντάξει μωρέ, καλά ήτανε, αλλά σαν το Αλεξάνδρειο δεν έχει... Το θέαμα ήταν πολύ καλό, προέκυψε και derby (108-106 υπέρ των Warriors), αλλά η ευχάριστη έκπληξη ήταν ότι συμμετέχουν αρκετά οι Αμερικάνοι, βρίζουν ( όχι οργανωμένα, αλλά έστω ο καθένας μόνος του ), μαλώνουν και λίγο μεταξύ τους... πλάκα είχε. Δίπλα μου καθόταν ένα ζευγάρι. Ο τύπος από το L.A. και φανατικός Lakers, και η τύπισσα Warriors αλλά επίσης πορωμένη γιατί έπαιζε στο κολλεγιακό γυναικείο πρωτάθλημα. Βριζόντουσαν όλη την ώρα, και ένιωθα και κάτι υποχθόνιες αγκωνιές που του έριχνε όταν αυτός το παράκανε με σχόλια. Είχαν πιάσει και κουβέντα με τους πίσω, και από ότι κατάλαβα στο τέλος, είχαν βάλει και στοίχημα, γιατί ο L.A. στο τέλος του αγώνα δεν μιλιόταν, αφού εκτός από το ματς έχασε και 100$.
Χθες πέρασα τη μέρα στο Σαν Φρανσίσκο. Μάλλον είχα αρκετό καιρό να πάω σε μια φυσιολογική - μη αποστειρωμένη - πόλη. Το κατάλαβα όταν κατέβηκα από το τρένο και είδα κόσμο παντού, θόρυβο, μποτιλιάρισμα, και λίγο παραπέρα δύο άστεγους να μη μπορούν να συμμεριστούν τη γιορτινή διάθεση των υπολοίπων.
Φοβερή πόλη το Σ.Φ. Δεν ξέρω αν ήταν λόγω Χριστουγέννων, αλλά είχε φοβερή ατμόσφαιρα. Μουσικοί παντού, το τραμ διασχίζει όλους τους λόφους της πόλης (το τραμ είναι από τα βασικά αξιοθέατα της πόλης, ένα βαγόνι το οποίο το χειρίζεται εντελώς manual ένας τύπος με δύο μοχλούς και ο μισός κόσμος κρεμιέται από έξω), διάφορες γέφυρες που διασχίζουν τον κόλπο, η συνοικία με τους ουρανοξύστες εντυπωσιακή, άπειρα μπαράκια και καφέ.. Σε κάποια φάση, ήθελα να πιω ένα καφέ και θυμόμουν ένα σοκάκι με ένα ωραίο μαγαζί που είχα σταμπάρει παλιότερα. Πλησιάζοντας άκουσα θόρυβο να έρχεται από το σοκάκι, και χάρηκα θεωρώντας ότι έκανα την καλύτερη επιλογή. Και όταν ξαφνικά έστριψα, το σοκάκι αποτελούνταν από εμένα και γύρω στους 300 Άι Βασίληδες.. Και ρε γαμώτο, όχι δώρο, ούτε μια μπύρα δεν με κέρασαν... Πώς να πιστέψω μετά στον Άγιο??
Μάλλον πρέπει να τελειώσει αυτό το post κάπου εδώ, μιας και ολοκλήρωσε - συνδυαζόμενο με κάποια "νεκρά" διαστήματα και λίγο κρασί ακόμα - το σκοπό του. Μένει ίσα ίσα χρόνος για μάζεμα χαρτιών, τελευταίο έλεγχο βαλιτσών και αναχώρηση!!
Καλή αντάμωση,
Γ.

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2007

Πάμε Διακοπές!!

Επιτέλους τελείωσε το πανηγύρι!! Τέλος καλό λοιπόν, όλα καλά! Σήμερα έδωσα το τελευταίο μάθημα, και μετράω πλέον τις τελευταίες 80 ώρες στην Καλιφόρνια για το 2007! Έχω στο μυαλό μου κάποια πράγματα για τις επόμενες τρεις μέρες, αλλά δεν τα λέω για να μην τα γρουσουζέψω. Αύριο πάντως, μάλλον θα κάνω κάτι καλό ( το οποίο επίσης δε λέω για να μην το γρουσουζέψω). Για κάποιους βέβαια θα είναι πλήρως αδιάφορο...
Αν δεν βαριέστε, ρίξτε μια ματιά στο http://imeem.com/. Τα έχει βρει με τις δισκογραφικές, και μπορείς να ακούσεις μουσική ελεύθερα και νόμιμα. Το δεύτερο δεν είναι ιδιαίτερα σημαντικό φαντάζομαι, απλά μπορείς τουλάχιστον να ακούσεις ένα συγκεκριμένο κομμάτι την ίδια στιγμή. Αυτοδιαφημίζεται ως sharing music αλλά δεν ξέρω κατά πόσο ισχύει αυτό, όπως επίσης και πόσο καλό αρχείο έχει.
Αυτά,
Θα επανέλθω δριμύτερος κάποια εκ των ημερών,
Γ.

Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2007

Ένας Μήνας Μετά

Γιορτινή μέρα η σημερινή (Νίκοι, Νίκες κτλ) και επετειακή (1 μήνας από το τελευταίο post) και επί της ευκαιρίας κάνω ένα σύντομο update με τα τελευταία νέα..
Καταρχήν, Χρόνια Πολλά στους εορτάζοντες!!
Κατά τα άλλα η ζωή κυλάει ήρεμα. Αισίως χθες το 70% του ακαδημαικού quarter πέρασε στο παρελθόν, ενώ το υπόλοιπο 30 θα ακολουθήσει την επόμενη Πέμπτη! Επικρατεί λοιπόν ένα αίσθημα σχετικής χαλάρωσης μετά από κάμποσο καιρό.
Το πιο αξιοσημείωτο του τελευταίου μήνα είναι ένα τριήμερο ( στα πλαίσια του Thanks Giving ) στο Las Vegas. Μετά από μία απίστευτα ανιαρή διαδρομή 600Km κυρίως μέσα από έρημο (στην αρχή μου φάνηκε ενδιαφέρουσα η ιδέα της έρημου, αλλά μετά από 5 λεπτά η ύπαρξη μόνο χώματος και κάκτου στο οπτικό σου πεδίο γίνεται κουραστική) φτάσαμε στο περιβόητο Vegas, το οποίο είναι στην ουσία ένας δρόμος στη μέση της ερήμου με ξενοδοχεία σε κάθε μεριά τα οποία επικοινωνούν μεταξύ τους με γέφυρες, υπόγεια, τραμ κτλ. Κάθε ξενοδοχείο έχει ένα θέμα (Paris, New York, Venice,Excalibur...) και εσωτερικά υπάρχουν εστιατόρια, club, casino, bar, cafe, μαγαζιά και ότι άλλο έρχεται στο μυαλό. Υπερχλιδή σε πολύ λογικές τιμές (ευελπιστούν ότι θα σου πάρουν τα λεφτά στο καζίνο). Από τα highlight της εκδρομής ήταν ένα show του Circue de Soleil (εκπληκτικό αν το πετύχετε πουθενά μην το χάσετε) και μια βόλτα στο Grand Canyon. To Grand Canyon είναι επίσης εντυπωσιακό αλλά αυτοί που διαχειρίζονται το συγκεκριμένο viewpoint που επισκεφθήκαμε ήταν τραγικοί με αποκορύφωμα έναν "παραδοσιακό Ινδιάνο" της περιοχής ο οποίος χόρευε το χωρό της βροχής με φτερά, γυαλιά ηλίου και αθλητικό παπούτσι Nike...
Και τέλος, για να επιβεβαιωθεί ακόμα μια φορά η ρήση ότι παντού υπάρχει ένας μύθος, στο δρόμο της επιστροφής βρήκαμε στη μέση της ερήμου παραδοσιακό ελληνικό εστιατόριο με αρχαιοελληνικές κολώνες, καφέ Λουμίδη, φοβερές ατάκες σε όλους τους τοίχους και την κωδική ονομασία The Mad Greek...
Γ.