Ημερομηνιολογία!

Είναι σοκαριστικό πόσο χρόνος, φαιά ουσία, και χρήμα, σπαταλιέται στην Ελλάδα στην ημερομηνιολογία. Μονίμως υπάρχουν βασανιστικά ερωτήματα:

• Πότε θα γίνουν εκλογές?
• Πότε θα γίνει εκλογή προέδρου του ΠΑΣΟΚ?
• Πότε θα γίνει ανασχηματισμός?
• Πότε θα αρχίσει το εξάμηνο στη Σχολή?
• Πότε θα δωθούν τα Σήματα Ι στην εξεταστική του Ιουνίου?
• Πότε θα ξεκινήσουν φέτος οι Πανελλήνιες?
• Τα Μαθηματικά κατεύθυνσης θα είναι πρώτα ή τελευταία στο πρόγραμμα?

Οι απαντήσεις είτε δεν δίνονται ποτέ (π.χ. πρόωρες εκλογές που δεν έγιναν), είτε δίνονται τελευταία στιγμή... Και φυσικά όλη αυτή η ανησυχία για το "πότε" υποβαθμίζει τη συζήτηση και προσπάθεια για το τί και πώς?

Μία ενδεικτική σύγκριση με αντίστοιχα παραδείγματα στην Αμερική:

• Από το 1845, οι εκλογές γίνονται κάθε 4 χρόνια, την Τρίτη μετά την πρώτη Δευτέρα του Νοεμβρίου.
• Αντίστοιχα καθορισμένες είναι και οι εκλογές για υποψήφιους Δημοκρατικούς/Ρεπουμπλικάνους.
• Στο Στάνφορντ το πότε ξεκινάνε τα τρίμηνα είναι standard (π.χ. 3 βδομάδα Σεπτέμβρη - 2 βδομάδα Δεκέμβρη).
• Τα μαθήματα που διδάσκονται Δευτέρα-Τετάρτη στις 9.15, εξετάζονται την πρώτη μέρα τις εξεταστικής από 9-12 το πρωί.

Το πρώτο χρειάζεται αλλαγή του συντάγματος, το δεύτερο ένα οργανωμένο πολιτικό κόμμα, και το τρίτο ένα σοβαρό και οργανωμένο πρύτανη.. Ελπίζω με την αυτοδιοίκηση των πανεπιστημίων να δούμε κάποιες αλλαγές στο τρίτο...

Γ.

Greece Needs Crowdsourcing!

"Crowdsourcing is the act of sourcing tasks traditionally performed by specific individuals to a group of people or community (crowd) through an open call." (wikipedia).

Είδα προχθές το ρεπορτάζ του Τέλλογλου στους Φακέλους σχετικά με τη φοροδιαφυγή. Αρκετά ενημερωτικό, διασκεδαστικό και ενδιαφέρον. Δύο πράγατα μου έμειναν από το ρεπορτάζ.

1. Το να δουλεύεις αυτή την περίοδο στο υπουργείο οικονομικών ακούγεται ΠΟΛΥ ενδιαφέρον!
2. Κατά κάποιο τρόπο δείχνει ότι δεν χρειάζεται να είσαι μεγάλος, τρανός και διαπλεκόμενος για να επιβιώσεις στο ελληνικό σύστημα. Είναι έτσι δομημένο ώστε αυτός που θέλει να είναι απατεωνίσκος το κάνει πολύ εύκολα, και αυτός που θέλει να κάνει κάτι καλό έχει χίλια δύο εμπόδια. Έτσι, πολλοί επιλέγουν να γίνονται απατεωνίσκοι, εξάλλου το να ληστεύεις το ελληνικό κράτος αυτά τα χρόνια είναι -από άποψη δυσκολίας- σαν να σηκώνεις το παγκάρι της εκκλησίας.

Μέχρι πρόσφατα πίστευα ότι μια μικρή ομάδα οικονομολόγων/μηχανικών με ισχυρό τεχνικό υπόβαθρο, θα μπορούσαν να έχουν πολύ δυνατά αποτελέσματα σε θέματα φοροδιαφυγής, διαφοράς, κτλ, με απλές διασταυρώσεις στοιχείων, στοιχειώδη mining δεδομένων κτλ. Δυστυχώς η παραίτηση του Διομήδη Σπινέλλη με διέψευσε. Σε αυτό προστίθεται και η είκονα του υποθηκοφυλακίου στην Αθήνα, το οποίο μπορείται να το φανταστείτε σαν ένα πρώιμο hash table: σε μια μεγάλη αίθουσα βρίσκονται σχολικά θρανία. Πάνω σε κάθε θρανίο υπάρχουν 3-4 τεράστιοι τόμοι, χειρόγραφοι. Αν θελεις να βρεις τα στοιχεία κάποιου, ανατρέχεις στον κατάλληλο τόμο, ο οποίος σου λέει σε ποια βιβλιοθήκη πρέπει να πας για να βρεις τα πλήρη στοιχεία.

Η έλλειψη μηχανοργάνωσης και η εκτεταμένη μικροαπατεωνιά κάνουν το έργο μιας "αδιάφθορης" ομάδας αρκετά πιο δύσκολη. Τα αποτέλεσματα δεν είναι τόσο εντυπωσιακά, με επακόλουθο να μπορούν καλοθελητές να τα ακυρώνουν με διάφορα τεχνάσματα. Για αυτό λοιπόν πιστεύω ότι δύο μορφές crowdsourcing θα μπορούσαν να βοηθήσουν εδώ:

• Να ζήσει ο Ελληνικός Στρατός (state-driven crowdsourcing): Χιλιάδες νέοι, πολλοί από αυτούς πτυχιούχοι, οι περισσότεροι απόφοιτοι λυκείου, υπηρετούν την πατρίδα. Τι μεγαλύτερη προσφορά από το να βοηθήσουν το κράτος να αναβαθμισθεί και να εξελιχθεί? Αν υπάρχει έστω και ένας, ο οποίος πιστεύει ότι αύριο, ένας φρουρος στη πύλη στρατοπέδου χαιδαρίου είναι πιο χρήσιμος από 100 data entries στο κτηματολόγιο, πείτε του...κάτι..Δεν καταλαβαίνω γιατί περιμένουμε από τους στρατιώτες να εκχιονίζουν τους δρόμους σε άσχημες καιρικές συνθήκες και όχι να βοηθούν σε κάτι τέτοιο. Αντιστοίχως, οι μαθητές δευτέρας-τρίτης λυκείου μπορούν να συμμετάσχουν στη μέρα "Μηχανοργάνωσης", αντί να πηγαίνουν στη μέρα "Αναδάσωσης", κοκ. Θα ήταν και μια καλή ευκαιρία για τις ελληνίδες κοπέλες να ανταποδώσουν την ευγένεια μας που δεν πηγαίνουν στρατό.

• Η επανάσταση της Ρουφιανιάς (citizen-driven crowdsourcing): Έχουμε ακούσει αρκετά αυτή την καραμέλα περί ρουφιανιάς - αν καταγγείλεις τον γείτονα σου με την αυθαιρετάρα του είσαι ρουφιάνος, αν την πεις στον υδραυλικό που δε σου δίνει απόδειξη, κτλ. Χαίρομαι που βλέπω ότι αυτό σιγά σιγά αντιστρέφεται, και οι περίσσοτεροι αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι τέτοιες συμπεριφορές στρέφονται εναντίον μας. Οι καταγγελίες συγκεκριμένων γεγονότων για φακελάκια, χρηματισμούς, μη έκδοση αποδείξεων, πρέπει να γίνουν μαζικά, (π.χ. χρησιμοποιώντας smartphones, αυτοματοποίηση, εξακρίβωση), και σε τέτοιο βαθμό ώστε να εκθέσουν τους (απόντες) ελεγκτικούς μηχανισμούς να αναλάβουν δράση.
  

Ίσως τα παραπάνω να φαίνονται ότι ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας, αλλά δεδομένων των συνθηκών και της κατάστασης θα τα λάμβανα πολύ σοβαρά υπόψιν μου αν έπρεπε να διαχειριστώ την κατάσταση.

Γ.

Filter Bubbles

Πολύ ενδιαφέρον ted-talk σχετικά με το customized web. Δύο παρατηρήσεις :

• To customization δεν είναι καθαρά προσωπικό. Για παράδειγμα, το γεγονός ότι πηγαίνω σε μια σελίδα με IP διεύθυνση από το Stanford με βάζει απευθείας σε μία κατηγορία με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά : φοιτητής/ακαδημαικός, πιθανόν entrepreneurial, international background. Αντίστοιχο profiling βάσει του ότι χρησιμοποιώ Linux, Mac, Windows κτλ. Οδηγεί αυτό σε ενίσχυση των στερεοτύπων? Όσο τα ερεθίσματα και η συμπεριφορά σου επηρεάζονται από αυτά ενός ευρύτερου συνόλου στο οποίο ανήκεις, τόσο το σύνολο γίνεται πιο συμπαγές και όμοιο. Φυσικά, κάτι αντίστοιχο γίνεται και στις παραδοσιακές πηγές πληροφόρησης, αλλά εκεί η επιλογή είναι πιο ξεκάθαρη και συνειδητή : "(δεν) βλέπω ελληνική τηλεόραση έχοντας υπόψιν μου άλφα βήτα γάμμα"
  
• Θα πρέπει να είμαστε υποψιασμένοι όταν πράγματα μας φαίνονται πασιφανή. Το διάφορα feeds και searches μπορούν να μετατραπούν σε προσωπικούς αυλικούς και κόλακες, κάνοντας οτιδήποτε διαφορετικό εξωπραγματικό, κι εμάς ισχυρογνώμονες και αποκομμένους από ένα σημαντικό κομμάτι της πραγματικότητας..

Για του λόγου το αληθές, εδώ είναι η πρώτη σελίδα της google ψάχνωντας για "BP" όντας συνδεδεμένος με το google account μου και από IP διεύθυνση του Stanford ( χρησιμοποιώ τη BP γιατί δεν είχα ακολουθήσει ιδιαίτερα το θέμα του κόλπου του Μεξικού, και ευελπιστώ ότι δεν έχω χτίσει "history" σε αυτό το κομμάτι).

Όπως βλέπετε τα αποτελέσματα εστιάζουν σε δουλειές (ναι, είμαι φοιτητής και ψάχνω για δουλειές), πληροφορίες για επενδυτές (το Stanford/SV έχει ισχυρό επενδυτικό profile), κτλ. Το γεγονός ότι δεν βλέπω κάποιο άρθρο που να κριτικάρει τη BP για τις περιβαλλοντολογικες της ανησυχίες με στεναχωρεί και προβληματίζει για τις διαδικτυάκες μου συνήθειες...

Γ.

Athens Job Fair

Μπράβο στα παιδιά που το οργάνωσαν!! Και εις ανώτερα!

http://www.job-fair.gr/
http://www.tovima.gr/society/article/?aid=405492

Γ.

Software-Based Cameras?

Τα τελευταία δύο χρόνια ξοδεύω αρκετό χρόνο και κόπο γύρω από μία τεχνολογία που αποκαλούμε Software-Defined Networking. Μου άρεσε πολύ όταν είδα ότι κάτι αντίστοιχο ίσως γίνεται και στον τομέα της φωτογραφίας, το οποίο ίσως να μας επιτρέψει να βγάζουμε πολύ καλύτερες και καλλιτεχνικές φωτογραφίες.

• Ο πόλεμος των MegaPixels τελείωσε. Οι περισσότερες μηχανές υποστηρίζουν μεγαλύτερες αναλύσεις από αυτές που στην ουσία χρειαζόμαστε. Το ενδιαφέρον αρχίζει να πηγαίνει σε άλλα χαρακτηριστικά, τα οποία θα είναι ένας συνδυασμός τεχνικών δυνατοτήτων και κατά πόσο ο average/expert χρήστης μπορεί να τα χρησιμοποιήσει.
• Ένα άλλο γεγονός που ίσως δείχνει ότι οι φωτογραφικές οδηγούνται προς το commoditization είναι ότι το iPhone4 έγινε η πιο δημοφιλής κάμερα στο flickr σε λιγότερο από ένα χρόνο!

Ενδιαφέρον είναι ότι οι υπολογιστικές δυνατότητες μιας μηχανής αυξάνουν με μεγαλύτερο ρυθμό από ότι χρειάζεται για την καταγραφή του περιεχομένου στα pixels, αφήνοντας χρόνο για περαιτέρω επεξεργασία online and real-time, χωρίς να απαιτούν post-processing σε εργαλεία τύπου photoshop, gimp, κτλ (computational photography). Δίνεται λοιπόν η ευκαιρία σε developers να κάνουν applications τα οποία θα παρέχουν αυτή τη δυνατότητα. Καλύτερο auto-focus, customized λήψεις, εφέ, αφαίρεση ενοχλητικών στοιχείων, κτλ. [1]. Τι θα χρειαστεί για να γίνει κάτι τέτοιο?

• Ένα ανοιχτό και standard interface για έλεγχο της κάμερας, φλας, διάφραγμα, ζοομ, κτλ. Standard έτσι ώστε μια εφαρμογή να μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε όλες τις κάμερες παρά σε ένα συγκεκριμένο μοντέλο. Οικονομία κλίμακας, και οι χρήστες θα μπορούν να μάθαίνουν ο ένας από τον άλλον. Ανοιχτό ώστε η φαντασία του κάθε developer/φωτογράφου/καλλιτέχνη να μπορεί να μεταφραστεί σε κάτι που μπορει να χρησιμοποιήσει ο καθένας στην κάμερα του.
• Ενσωμάτωση κάτι τέτοιου σε υπάρχουσες πλατφόρμες. Για smart-phones τύπου iPhone είναι πολύ εύκολο να υλοποιήσουν κάτι τέτοιο, μιας και έχουν την κάμερα, το OS + application framework, αλλά -ίσως το πιο σημαντικό- τους χρήστες και προγραμματιστές.
• Το ενδιαφέρον μεγάλων εταιριών -τύπου adobe- οι οποίες θα σπρώξουν σε αυτή την κατεύθυνση. Αρχικά ίσως να φαίνεται ότι κάτι παρόμοιο με το photoshop είναι ανταγωνιστικό και αντίθετο προς το συμφέρον τους, αλλά αν μπορούμε να τραβάμε καλύτερες φωτογραφίες και χρησιμοποιούμε περισσότερο τις μηχανές μας, σίγουρα θα λειτουργήσει προς όφελος τους.
• Πολύ ενδιαφέρον θα είναι η αντίδραση των παραδοσιακών κατασκευαστών, π.χ. Nikon, Canon. Όντας καθαρά hardware εταιρίες που συναναστρέφονται μόνο με τους αγοραστές, θα βρεθούν σε δυσχερή θέση μιας και θα πρέπει να αναπτύξουν ένα καινούριο οικοσύστημα και να μπορέσουν να τοποθετηθούν καταλλήλως σε αυτό. Είναι πολύ σημαντικό πάντως να μπουν στο παιχνίδι. Οι expert χρήστες χρειάζονται τα τεχνικά χαρακτηριστικά των high-end cameras, και σίγουρα θα έχουν σημαντικό ρόλο στο να προωθήσουν και να εδραιώσουν την τεχνολογία.

Ο Marc Levoy και το group του στο Stanford κάνουν τα πρώτα βήματα στο πώς θα είναι τα πράγματα σύντομα. Και αν δεν πιστεύετε το σύντομα ρίξτε μια ματιά στην FrankenCamera, ένα prototype για programmable cameras, και στο SynthCam, ένα application που κάνει το iPhone σας να μοιάζει με SLR!

Γ.

[1]Υποτίθεται ότι κάτι τέτοιο υποστηρίζεται από τα scenes features των μηχανών, τα οποία δεν νομίζω ότι χρησιμοποιούν περισσότεροι από 1% των χρηστών..

[2] Photo details : A picture taken by a Franken-arrangement with two flash units. The smaller 430EX flash was programmed using our FCam API to strobe repeatedly, and the larger 580EX was programmed to fire once at the end of the exposure. source : http://graphics.stanford.edu/projects/camera-2.0/

Earbits

Το earbits είναι online radio startup η οποία πουλάει airtime σε μικρές μπάντες. Δεν είμαι σίγουρος ακόμα αν συμφωνώ με το concept αλλά είχα καιρό να ακούσω κάτι "ενδιαφέρον" στο online music industry. Αν το concept υποστηρίζει και το να δίνουν airtime σε μπάντες ανάλογα με το πόσο "απήχηση" έχουν στους ακροατές, μάλλον θα μου αρέσει..

Γ.

Ωραία νέα

• Αλλοδαπός φυλακισμένος μαθητής κερδίζει σε διαγωνισμό της Μαθηματικής Εταιρίας (και παλαιότερη συνέντευξη του διευθυντή του σχολείου)
• Η Aster Data του Τάσου εξαγοράζεται για $263 εκατομμύρια

Γ.